Reis

Eerlijk is eerlijk: er gaat weinig boven het gevoel van de straat uitrijden, de neus van de auto richting het zuiden (of noorden) draaien en weten dat je de komende weken nergens anders hoeft te zijn dan ‘onderweg’. Geen gezeur met kofferlabels op Schiphol, geen te krappe vliegtuigstoelen en vooral: zelf bepalen wanneer je stopt […]

Er zijn twee soorten reizigers op deze wereld: de mensen die drie weken van tevoren hun koffer openleggen en methodisch stapeltjes maken, en de mensen (zoals ik, laten we eerlijk zijn) die de avond van tevoren om 23:00 uur nog snel even wasmiddel in een reisflesje staan te knijpen. Maar tot welke groep je ook

Toscane. Gooi dat woord in een willekeurige verjaardagskring en je ziet de blikken meteen afdwalen. Mensen beginnen te brabbelen over “het echte leven”, cipressenlanen en wijn die thuis nooit zo smaakt als daar op dat terrasje. En eerlijk is eerlijk: ze hebben gelijk. Maar Toscane is ook de plek waar je als onvoorbereide toerist genadeloos

Laat me gelijk met de deur in huis vallen: Kreta is groot. En dan bedoel ik niet “groot voor een eilandje”, maar echt immens. Ik spreek regelmatig mensen die denken dat ze in één weekje “eventjes” het hele eiland kunnen rondtoeren. Vergeet het maar. Van het uiterste westen bij Elafonissi naar het palmenstrand van Vai

Laten we eerlijk zijn: er zijn weinig plekken in Europa die zo tot de verbeelding spreken als Zuid-Spanje. Andalusië is niet zomaar een bestemming; het is een aanval op je zintuigen. De geur van oranjebloesem in Sevilla, het stof van de droge vlaktes rondom Córdoba, en natuurlijk die onverbiddelijke zon die zelfs in oktober nog

Laten we eerlijk zijn: de voorpret is soms bijna net zo leuk als de vakantie zelf. Bijna. Want er is een moment – meestal ergens tussen het openen van het zestiende tabblad in je browser en het vergelijken van de huurvoorwaarden van een auto in Andalusië – dat het plezier omslaat in lichte paniek. Waar

Laat me raden. Je scrolt momenteel door Instagram, ziet foto’s van ogenschijnlijk perfecte gezinnen die lachend een gelato eten in een zonovergoten Italiaans dorpje, en je denkt: “Hoe dan?” Want laten we eerlijk zijn: de realiteit van een gezinsvakantie voelt vaak meer als een militaire verhuizing dan als ontspanning. Ik weet nog goed dat we

Je hebt de knoop doorgehakt. Die droom van vrijheid, koffie drinken met uitzicht op een Noors fjord of een Toscaanse wijngaard, gaat nu eindelijk gebeuren. De camper is geboekt (of misschien heb je er in een impulsieve bui zelfs eentje gekocht), en de routekaarten liggen op tafel. Maar dan slaat, heel even, de twijfel toe.

Ik zal maar meteen met de deur in huis vallen: als je denkt dat Curaçao gewoon “Nederland met palmbomen” is, kom je van een koude kermis thuis. Of nou ja, een warme kermis, want koud is het er nooit. Ik kom er nu al jaren en elke keer als ik die aankomsthal op Hato uitloop,

Ik vergeet nooit die eerste keer op de haven van Piraeus. De chaos, de hitte, de geur van diesel en geroosterde noten, en die mannetjes in fluo hesjes die schreeuwen en fluiten alsof het leven ervan afhangt. “GREEEEGAAA! PAROOOOS! NAXOOOOS!” Je denkt even: waar ben ik aan begonnen? Maar zodra die enorme laadklep van de